24-25 Şubat 1942 gecesi yaşanan bu olay, tarihe “Los Angeles Savaşı” (The Battle of Los Angeles) veya “Büyük Los Angeles Hava Baskını” olarak geçmiştir. Olayın ardındaki objektif tarihsel ve askeri gerçekler şu şekildedir:
Olayın Arka Planı
Bu vaka, Japonya‘nın Pearl Harbor‘a saldırmasından sadece birkaç ay sonra yaşanmıştır. O dönemde ABD’nin Batı Yakası’nda büyük bir Japon hava veya deniz saldırısı korkusu hakimdi. Hatta bu olaydan sadece bir gün önce (23 Şubat 1942), bir Japon denizaltısı Santa Barbara yakınlarındaki Ellwood petrol tesisini bombalamıştı. Bu nedenle askeri personelin ve sivil halkın stres seviyesi en üst noktadaydı.
Neler Yaşandı?
- Yanlış Alarm: 24 Şubat’ı 25 Şubat’a bağlayan gece, radarlar tanımlanamayan nesneler tespit edince şehirde hava saldırısı sirenleri çalındı ve tam bir karartma (elektrik kesintisi) uygulandı.
- Dost Ateşi (Friendly Fire): Panik halindeki Amerikan uçaksavar birlikleri, gökyüzündeki projektör ışıklarının kesiştiği noktalara doğru toplamda 1.400’den fazla mermi ateşledi.
- Kayıplar: Olayda hiçbir düşman uçağı vurulmadı çünkü ortada düşman yoktu. Şehre düşen ve binalara, araçlara zarar veren şeyler, ABD ordusunun ateşlediği uçaksavar mermilerinin yere düşen şarapnelleriydi. Olay gecesi 5 sivil hayatını kaybetti, ancak bu ölümlerin sebebi bombardıman değil; karartma kaynaklı trafik kazaları ve panik kaynaklı kalp krizleriydi.
Gerçekte Gökyüzündeki Neydi?
Olayın ardından Donanma Bakanı Frank Knox, olayı derhal bir “yanlış alarm” ve savaş stresinin (savaş sinirleri) yarattığı bir durum olarak açıkladı.
1983 yılında ABD Hava Kuvvetleri Tarih Ofisi‘nin yaptığı kapsamlı incelemenin sonucuna göre yaşananlar bir zincirleme reaksiyondu:
1. İlk radar temaslarına ve görsel alarmlara, o gece gökyüzüne bırakılmış olan meteoroloji balonlarının neden olduğu tespit edildi.
2. Balonlara ateş açıldıktan sonra havada patlayan uçaksavar mermilerinin dumanları ve patlama anındaki ışık parlamaları, projektörlerin ışığıyla birleşti.
3. Bu görsel karmaşa, yüksek stres altındaki askerlerin gökyüzünde manevra yapan “düşman uçakları” gördükleri yanılgısına düşmelerine neden oldu ve ateşi körükledi.
Olay gecesi “nesnelerin” tespiti temel olarak iki aşamada ve iki farklı şekilde gerçekleşmiştir:
Radar Tespiti (İlk Uyarı)
Olayın fitilini ateşleyen ilk tespit radarlar aracılığıyla yapıldı. 24 Şubat’ı 25 Şubat’a bağlayan gece, ABD ordusunun erken uyarı radar sistemleri Los Angeles açıklarında tanımlanamayan sinyaller aldı. Bu radar temasları üzerine şehirde derhal karartma (elektrik kesintisi) uygulandı ve hava saldırısı sirenleri çalmaya başladı. Daha sonra yapılan resmi incelemelerde, radarların o gece gökyüzüne bırakılmış olan meteoroloji balonlarını tespit ettiği sonucuna varıldı.
Görsel Tespit ve Yanılgı (Krizin Büyümesi)
Radar alarmının ardından gökyüzünü taramak için devasa uçaksavar projektörleri açıldı. Görsel tespit süreci tam bu noktada bir kitle psikolojisi ve optik illüzyon krizine dönüştü:
* Projektörler ilk olarak yavaş hareket eden meteoroloji balonlarını aydınlattı ve uçaksavar bataryaları bu hedeflere ateş açtı.
* Mermiler havada patladıkça gökyüzünde yoğun duman bulutları oluştu.
* Projektörlerin güçlü ışıkları bu hareketli duman bulutlarına ve havada patlayan şarapnellerin parlamalarına çarptığında, yüksek stres altındaki askerler bu görüntüleri gökyüzünde manevra yapan “düşman uçakları” olarak görsel olarak “tespit ettiklerini” zannettiler.